Corpuri de iluminat betekent "lichtarmaturen." Je ziet die woorden geschreven op lampenwinkels in Boekarest waar de roman zich afspeelt. Het Roemeens voor lichtarmaturen
kan echter letterlijk worden vertaald als lichamen om te verlichten wat impliciet ook "lichamen op zoek naar licht" betekent. De roman, met de vertaalde titel Donkere lichamen, is een rock/blues-roman tegen de achtergrond van de politieke duisternis van Boekarest in de jaren tachtig, tegen het einde van het Ceausescu-regime. Dat was een tijd van koude, honger en beperkt gebruik van elektriciteit. Er werd iedere nacht stroom bespaard voor toepasssing in de industrie, dus het is geen toeval dat de noodzaak voor verlichting waar de titel van Donkere lichamen naar verwijst, een verband legt tussen de fysieke omstandigheden van die periode en de thema's, personages, verteltechniek en blijvende relevantie van de roman.
Er is een noodzaak voor licht wanneer Sandu, de hoofdpersoon van Donkere lichamen, jazzmusicus en soms rocker, wakker wordt na een dutje op de avond van de Opstanding terwijl het geluid van een huiselijk conflict tussen de nieuwe armen van de grote stad door zijn muren heen breekt. Op de gang wacht hem een stompzinnig gesprek: een dikke, hijgende buurvrouw die een groteske vriendelijkheid over hem uitstort, bemoeit zich met Sandu's zaken ten behoeve van meneer Făinuş, een Securitate-agent die, zoals na verloop van tijd duidelijk wordt, de duivel belichaamt in deze roman van faustiaanse afspraken.
Deze nachtelijke roman over fundamentele duisternis in onverlichte zielen legt de dieptes van het communistische terrein bloot: een geografie van flatgebouwen, kapotte liften, donkere gangen en kou te midden van een stadsbevolking van ontheemde zielen die over straat zwalken met lichtjes die ze vanuit de kerk mee naar huis nemen. De hoofdrolspelers zijn de minnaars Sandu en Pia. Hun verhaal begint in een klassiek bohemienbestaan van schoonheid en wanorde, met armoede en frustratie, met de meest intrigerende vrouw, de coolste vent. Een tijdlang bieden ze weerstand aan "de druk en de boulemie van de omringende werkelijkheid vanuit de bunker van hun onwerkelijkheid, ingebouwd in liefde. Dat is het wonder." Het houdt geen stand. Plotseling houdt de vrouw de armoede voor gezien, ze is zwanger en bovendien blijkt dat de man echt een gedreven kunstenaar is, en dat alles staat in de weg van de katachtige natuur van de vrouw, haar op de jacht beluste innerlijk, wat de uitdrukking van haar diepste zelf is, de verwezenlijking van haar aard. Pia, een Emma Bovary van de woonkazernes, die openstaat voor verleiding en is uitgeput door onsuccesvolle avontuurtjes, overleeft het niet, gesloopt door veertig slaaptabeletten. Ze is niet de enige die openstaat voor verleiding. Făinuş heeft het ook op Sandu gemunt.
