Na het vroegtijdige overlijden van de
prozschrijver Mircea Nedelciu in 1999 werd Gheorghe Crăciun door
velen gezien als de enige overgebleven coryfee van de Roemeense
tachtigers – zoals die generatie van postmodernistische schrijvers
zich graag liet noemen omdat hun eerstelingen meestal in de jaren
tachtig van de vorige eeuw waren verschenen. Na zijn bescheiden
debuut als dichter in een literair tijdschrift verraste Crăciun in
1982 met de roman Acte originale. Copii legalizate (Originele
stukken. Gelegaliseerde kopieën). Zijn echte literaire doorbraak
kwam in 1993 met Frumoasa fără corp (Lichaamsloze
schoonheid). Intussen was er veel veranderd in Roemenië. Het
communistische regime was ten val gebracht en de generatie van de
tachtigers kreeg de kans om zich zowel maatschappelijk als literair
volledig te ontplooien. Crăciun werd in 1990 aangesteld als docent
Literatuurwetenschap aan de Universiteit van Braşov en publiceerde
naast zijn literaire werk ook veel artikelen en essays over
literatuurtheorie. In diezelfde stad was hij een van de drijvende
krachten achter de uitgeverij Paralela 45, waar veel jonge Roemeense
schrijvers de kans kregen te debuteren.
In 2004 publiceerde hij de roman Puppa
russa, een boek dat veel meer is dan louter de levensbeschrijving
van een jonge vrouw die zich compromitteert binnen het communistische
stelsel, waar ze niet in gelooft, om bepaalde voordelen en privileges
te verwerven, die uiteindelijk zinloos blijken te zijn. Het verhaal
is doorspekt met fragmenten waarin verschillende literaire en
verteltechnische experimenten worden uitgevoerd, waardoor de roman
van zowel wat de inhoud als wat de vorm betreft bijzondere rijk en
gevarieerd wordt. Gheorghe Crăciun had nog volop plannen voor andere
boeken en werkte ook aan een filmscript voor Puppa russa. Het is er
allemaal niet meer van gekomen. Gheorghe Crăciun overleed in 2007,
op 57-jarige leeftijd.
